Central Mongolia Travel Guide

Ulaan Bator to świetna baza wypadowa do innych części kraju. Miasto samo w sobie jest również warte bliższego poznania. Stolica Mongolii bardzo się rozbudowuje i cały czas rozwija, zachodzące przemiany dostrzec można na każdym kroku. Obok nowoczesnych hoteli, na placach i wokół klasztoru Gandan, wciąż stoją jurty. Niektóre z nich to hotele lub jadłodajnie, gdzie napić się można kumysu.
Dla wielbicieli nocnych klubów i knajp znajdzie się sporo. Dla zainteresowanych sztuka czekają muzea i piękny klasztor Gandan, z kilkumetrową złotą rzeźbą Buddy. W Muzeum Archeologii obejrzeć można szczątki dinozaurów z pustyni Gobi. Na każdej ulicy znajdzie się kafejka internetowa, sporo jest banków, gdzie można wypłacić gotówke w karty. Noclegi są bardzo tanie: nocleg w pokoju 4-6 osobowym to kwestia 5-8 dolarów. Większość hoteli proponuje organizację wypraw w najbardziej odległe rejony kraju, z reguły po dobrej cenie.

If you are planning on going to Mongolia and seeing the Naadam Festival, be aware that each province has its own festival going on. The advantage of going to a provincial festival rather than in Ulaan Bataar is that the festivals held there are usually much smaller, which means you can watch all the action from only a few metres away rather than from a distance in the huge stadium where it is held in UB. We saw the Naadam Festival in Kharkhorin and I must say that watching the wrestling so close up was thoroughly enjoyable! Make sure that you check the dates carefully before going, as the provincial festivals sometimes happen a few days before or after the UB one, which is held on the 11th and 12th of July each year.

I love the food (buuz rules!) and the people are great, but the mobs of little street kids who mob any white person around the central department store are tiresome!  Apparently there were incidents where they even kidnap Mongolian women to be pseudo-mothers.  They live underground around the hot water pipes for the city, and just mobbed me even inside the store itself until I just pushed my way through the scrum of 3 foot tall kids grabbing at me (holding my wallet the entire time obviously!!).  Then again, it was February, it was -40 I went there to go trekking, so probably I was the only foreigner they had seen for months ;)